Die honden toch!

Onder de titel ,,Mist een hond zijn baas?’’ laat dierendokter Rob Lückerath in Het Nieuwsblad van vandaag zijn groot licht schijnen over dit netelige probleem.

Het was een hele opluchting te vernemen dat je daar niet zomaar ja of neen op kan antwoorden; mijn opluchting werd nog groter toen dokter Lückerath ons fijntjes wees op de immense kloof tussen mens en dier.

Ik lees: ,,Wij interpreteren een enthousiaste verwelkoming alsof de hond ons vreselijk heeft gemist. Voor een deel is dat wel zo, maar een hond denkt niet zoals een mens. De hond mist de aandacht, het spel, de wandelingen en vooral het eten krijgen (…) Je kan dat interpreteren als een gemis, maar dan zonder de emotionele factor.’’


Zal ik dat eens parafraseren? Dan merk je meteen het verschil. Voor een goed begrip: ik ben een man.

,,Wij interpreteren een enthousiaste verwelkoming alsof het vrouwtje ons vreselijk heeft gemist. Voor een deel is dat wel zo, maar een vrouw denkt niet als een man. Het vrouwtje mist de aandacht, het spel, een gezellige babbel tijdens een mooie, lange wandeling, het genieten van die heerlijke maaltijd die ze met veel liefde voor je bereidt, en dan natuurlijk weer het spel. Al die dingen samen vormen een vaak diepe emotionele band ”

Je merkt het, heel anders, vooral veel meer spel.

En dat kan ook omgekeerd, hoor. Voor alle duidelijkheid: ik ben nu een vrouw.

,,Wij interpreteren zijn enthousiaste verwelkoming alsof hij ons vreselijk heeft gemist. Voor een deel is dat misschien ergens wel zo, maar helaas denkt een man niet zoals een vrouw. Wat hij mist is die onmisbare aandacht, dat eeuwige spel, wandelingen waarop hij zijn sterke verhalen kan vertellen, zijn voeten onder de tafel schuiven en als je niet oplet weer, nog eens opnieuw, dat spel. God ja, misschien kan je wel ergens  van een emotionele band spreken.’’

Heel anders.

Voorts lees ik: ,, Het beste voor de hond is zijn eigen veilige plekje, een mand of een kooi. Zo’n kooi is niet zielig, het is een thuishaven voor je dier waar hij weet dat hij in alle rust op zijn baas kan wachten.’’

Ik parafraseer: ,,Het beste voor de mens is zijn eigen veilige plekje, een huis of een appartement. Zo’n huisje is niet bekrompen of zielig, het is een thuishaven voor de mens waar hij in alle rust op de Grote Baas kan wachten.’’

Heel anders.

kinderen

Opgepast! Spelende kinderen!
Het is vakantie en je ziet de borden weer overal, in alle kleuren en formaten.
Met soms wonderlijke teksten.
Wat dacht je van deze: 'Wees paraat, kinderen op straat.'
Dat lijkt mij eerder een oproep van de bond voor pedofielen.

Rij het hele land rond en tel het aantal spelende kinderen dat je op straat aantreft, je hebt geen twee handen nodig.
Op straat zie je vooral oudere mensen die op de fiets hun leven hopen te rekken.
En hier en daar een joggende medemens.
Maar geen kinderen.
Die zijn al lang gebunkerd, opgesloten, ver weg van de boze buitenwereld.
Het kwaad loert immers overal.

En nu lees ik in de krant dat kinderen ook bang worden van het journaal.
Teveel slecht nieuws.
Beangstigend.
Ik vraag me toch af wat veel ouders hun kinderen inlepelen.

papa

Ik zie hem lijden.
Ik zie mijn moeder in al haar verwarring onbegrijpend toekijken.
Ik zie mijn broer dokter wanhopig proberen te redden wat er nog te redden valt.
En wat zal dat dan zijn?
Hij is 85, moegestreden.
Laat hem gaan.

wies

Ik ben een getuige van jehova van het toeval.
Een goede vriendin van mij, een rondborstige blondine die ik veel te weinig zie, gelooft dat alles in de sterren staat geschreven.
Volgens mij staat in die sterren niets geschreven, geen bal, geen fluit.
Volgens mij raast het toeval door het heelal.

Het rare is dat heel weinig mensen mijn mening delen.
Ik zal dus wel fout zitten.
Maar toch.
Al die godsdiensten, al dat geloof, wat hebben ze toch niet aangericht.

Ik geloof dat God zich omkeert in zijn graf.

zwart

Vandaag heb ik langs de weg een reclamebord gezien, dat me een beetje verbijsterde. Nu, als je in Haspengouw rondtoert in deze periode van het jaar, dan weet je dat je om de vijftig meter een of ander fruit aangeboden krijgt.
In het zwart, dat spreekt, maar daar kraait geen haan naar, en voor mij hoeft dat ook niet. Waarom niet? Dat weet ik ook niet.

Je leest dan natuurlijk ook wat, schrijffouten waar je mee lacht of die je verontwaardigen, afhankelijk van het humeur van de dag, zeker?

Maar het reclamebord (in Ulbeek) waar ik het over heb gaat zo: 'Nieuwe! Handgeraapte aardappelen!!!

Handgeraapte aardappelen? Zo'n bericht had ik nog nooit gelezen, en ik loop hier toch al enkele decennia rond.
Ik vind: wij mogen een beetje overdrijven, maar we mogen niet overdrijven.
Handgeplante prei? Handgezaaide boontjes op een bedje van vers kippenmest, uiteraard van 'kippen met een natuurlijke uitloop'.

De hang naar gezond groen mag voor mij best groot zijn. Het kan niet gezond genoeg zijn (zolang sigaretten en bier niet duurder worden).

Maar handgeraapte aardappelen? En waarschijnlijk heeft nog een of andere gekleurde medemens die in zijn of haar besmette pollen gehad!
Het idee alleen al!

onding

Poetsvrouw, het is een gevaarlijk beroep.
Mijnwerkers, rugbyspelers, zelfmoordterroristen, het zijn mietjes vergeleken met sommige poetsvrouwen.

Zo vertelde onze eigenste poetsvrouw het-haren-ten-berge-doen-rijzende verhaal van een eigenste ervaring.

Zij was aan het werk bij een gestoorde multimiljonair, ze lag op haar knieën het stof af te vegen van een mini Mingvaas toen de gestoorde multimiljonair plotseling helemaal naakt voor haar stond, en ze stond oog in oog met zijn opgericht onding.

Zij keek het strak in de ogen en noemde haar prijs: 183.214 euro.

Het opgerichte onding werd plots helemaal slap en zo ontsnapte Daniela aan een van de gruwelijkste verkrachtingen uit de geschiedenis.

Voorwaar ik zeg u, poetsvrouwen, je mag ze nooit onderschatten.

gedicht

Omdat ik nogal in gedichten geïnteresserd ben, heeft men me wel eens gevraagd wat ikzelf het beste gedicht vind dat ik gelezen heb.

Het wordt trouwens niet alleen aan mij gevraagd hoor, grotere kenners van de letteren dan ik worden regelmatig met de vraag geconfronteerd.
Enerzijds logisch, anderzijds: heeft kennis met smaak te maken?
Over smaak kan je discussiëren, ik ben niet de eerste en ook niet de laatste die deze dooddoener gebruikt.
Ik vind wel dat er brol is en kwaliteit.
Los van smaak dus.
Als je niks kunt en toch iets produceert, ja, dan lijkt het me logisch dat je vindt dat over smaak niet te discussiëren valt.